Din Temelli Eğitim, Türkiye’nin Karşısında Bulunduğu En Büyük Tehlikedir

Mete Turan

☆☆☆☆☆
Senato Başkanı
Mesajlar
1,948
Tepki puanı
1,280
Düşünce
Agnostik
Konu Sahibi
İnsan eğitiminin iki amacı vardır: 1) Kişiyi yaşama hazırlamak, 2)Kişiye yaşamını sürdürebilmesi için belli bir beceri vermek.

Kişiyi yaşama hazırlamak demek, kişinin içinde yaşayacağı toplumun özelliklerine göre, o toplumla karşılıklı iletişiminde bulunmasını sağlamak demektir. Kişiye yaşamını sürdürebilmesi için gerekli beceriyi kazandırmak ise, kişinin toplumun ihtiyaç gösterdiği işlerden birinde uzmanlık kazanarak gelirini kazanmasın temin etmek demektir.

Her iki amacın temelinde toplumla kişinin ilişkisini kurmak yatmaktadır. Bu ilişki iki temel yolla kurulabilir. Birincisi ve ilkel olanı, toplumu belli kalıplar içerisinde kalıplayarak her bireyi o kalıplara göre yetiştirmektir. Bu en ilkel toplumlarda fiziki güce sahip bireyin toplumun diktatörü haline gelmesiyle yapılır ki bu diktatör konumundaki bireye hayvanlar âleminde genellikle alfa ereği adı verilir. Maymunlardan kurtlara, sürüler halinde yaşayan hayvan topluluklarında alfa erkeği belli bir sayıda dişiyi ve yavruyu kontrol eder. Böyle bir düzende kontrol edilenlerin özgürlükleri sınırlıdır ve sadece ve sadece alfa erkeğinin istekleri doğrultusunda yaşamlarını sürdürebilirler. Alfa erkeğinin değişmesi her zaman şiddet yoluyla olur. Alfa durumuna geçmek isteyen genç bir erkek, yaşlanan lafa erkeğine meydan okur: Yapılan dövüş sonucu alfa erkek ya öldürülür ya da toplumdan dışlanarak yalnız bir yaşama mahkûm edilir.

İlkel insan topluluklarında ise, toplumu diktatörce yönetmek, diktatörün bireysel fiziksel gücünü aşan bir şeydir. Onun için işin içine düşünce girer. Toplumun diğer öğelerinin düşüncelerini kontrol edebilen, yani onları istediğine inandıran, diktatör olur. Dolayısıyla diktatörlük için toplumun bir bütün olarak kabul edebileceği inanç sistemleri geliştirilmelidir. İşte dinler kısmen bu ihtiyaçtan, yani toplumun yönetilmesi için gerekli bir araç olarak ortaya çıkmışlardır. Dinlerin diğer amacı da, bireye yaşadığı çevreyi açıklamaktır: Doğa olayları niçin oluyor, niçin doğuyoruz, niçin ölüyoruz, ölene ne oluyor gibi sorular her zaman düşünmeyi öğrenen insanı meşgul etmiş olan sorulardır. Bunlara hemen cevap bulamayan ilkel insan, kendince masallar uydurarak bunları izah etmeye çalışmış, bu uğraştan da dinler doğmuştur. Kısaca din ilkel bir bilim ve aynı zamanda ilkel bir hukuktur.

Din ile bilimin ayrılması kolay olmuştur (ama çok uzun bir zaman almıştır): Dinin getirdiği açıklamaların gözlemle çeliştiğini gören ve bunu dile getiren insanlar yeni açıklamalar arayarak ilk bilim insanları olarak toplumlara yeni bir yöntem öğretmişlerdir. Bu yeni yöntemin temelinde şu iddia vardır: Bireyin dışında gerçek bir dünya vardır. Bu dünyaya ulaşmanın tek yolu gözlem ve muhakemedir. Ancak gözlem işlemini yapan duyularımız mükemmel değildir.

Onun için her gözlem muhakeme filtresinden geçirilmelidir. Bu filtre ise sürekli değişmek zorundadır, zira ona temel olacak bilginin kendisi de eninde sonunda gözleme dayanır. O zaman gözlemi ne kadar çok birey yapar ve kendi aralarında gözlediklerini ne kadar özgürce tartışırlarsa o kadar gerçeği yakalama şansı olur. Bu şekilde elde edilen ‘gerçeklere’ dahi tam olarak asla güvenilmez. Bireyin öğrendiği her gerçek muhakkak bir miktar ‘yanlış’ içerir, çünkü her gözlenen nesne veya süreçte sonsuz gözlenmesi gereken öğe vardır.

Bunların hepsini gözlemeye ise ne fiziksel imkânlarımız ne de kısıtlı olan ömrümüz müsaade eder (bu ifadenin doğruluğunu anlamak için baş parmağınızdaki atomların elektronlarını saymayı deneyin!).Ömrümüzün kısıtlı olması sorununu, bilgi edinme işini nesillere yayarak çözeriz. Fiziksel imkânlarımız ise sürekli gelişmektedir. Ancak kâinatın büyüklüğü her şeyi bilmemize engeldir. Onun için elimizdeki en iyi bilgilerle yaşamak zorundayız ve her şeyi bildiğimizi asla iddia etmemeli, böyle iddialarda bulunanlara asla inanmamalıyız.

Dinler ise, her şeyi bilen birileri (tanrı, peygamber, papa vs) olduğunu iddia ederek bu iddiaya inanılmasını isterler. Tarih, bu tür iddiaların hepsinin yanlış olduğunu, yani her şeyi bilenlerin iddia ettikleri bilgilerin de nihayet yanlışlarla dolu insan düşüncesinin ürünü olduğunu göstermiştir. Özgür gözlem denetimine alınamayan düşünce ise diktatörlüklerin temelidir. Türkiye’de din temelli eğitim istemek, ülkeyi yukarıda anlatılan ilkel diktatörlük rejimine mahkûm etmenin hazırlığını yapmak demektir. Din temelli eğitim, şu anda ülkemizi mücadele edilmesi gereken bir numaralı düşmanıdır. Gündelik siyasi çekişmelerin gürültüsünde bu unutulmamalıdır.

Celal Şengör
 

yeniçeri

☆☆☆☆☆
Üye
Mesajlar
896
Tepki puanı
608
Düşünce
Ateist
Eğitim üretim için yapılmalıdır.Üretime doğrudan doğruya ya da dolayısıyla katkısı olmayan bir eğitim yapılmamalıdır. Din öğrenmenin ise üretime doğrudan hiç bir katkısı olmadığı gibi; dolaylı bir katkısı da yoktur. Din bilmekle zekamız gelişmez, ruhumuzda bazı aksaklıklar varsa o aksaklıklarda asla düzelmez. Din sadece din tüccarlarının işine yarar. Bir de savaşta sizi cennet vaadiyle ölüme gönderir. İşte geri kalmış ülkelerde tek faydası da budur. Teknoloji yerine bol bol insan cesedi! Geri bir toplum olsak da ayakta kalırız zombiler gibi. SSCB II. Cihan savaşında yenildiğini görünce yasakladığı ikonları papazları tekrar geri getirmişti. Ama bunun için dahi dine inananların mümkün olduğu kadar cahil olmaları hin olmamaları gerekir.
 
Moderatör tarafından düzenlendi:

Mete Turan

☆☆☆☆☆
Senato Başkanı
Mesajlar
1,948
Tepki puanı
1,280
Düşünce
Agnostik
Konu Sahibi
İslam insanları ahirete yönlendirir, bu dünya dan ise nasibini unutma der sadece. Yani İslamın asıl odak noktası ahiret olduğu için, Müslümanların Batı ile mücadele etmesi hiçbir zaman mümkün değildir. Çünkü Müslümanların hedefi bu dünya değil.

Müslümanlar bugün ne üretiyor? Hiçbir şey... Her şeyini Batıdan alıyor. Batıya mecbur. Dolayısıyla Batıyla mücadele edemez.

Toplum olarak muasır medeniyet seviyesinin üstüne çıkmak istiyorsak seküler düşünceyi halkımıza aşılamamız şart. Aksi halde bu şekilde yarım yamalak devam ederiz.
 
Üst